حسين ، قرباني آگاهي و رستگاري انسانها

ماه محرم ، آغاز سال نوي قمري است امّا در عين حال روزهاي آغازين اين ماه ، يادآور قربانيِ آگاهي و رستگاري انسانها !
شهادت مظلومانهء فرزندزادهء پيامبر اسلام ، يعني امام حسين ( ع ) است . امام حسين براي مسلمانان از جايگاه بسيار والايي برخوردار است . او با آنكه در زمان پيامبر اسلام ، محمد ( ص ) ، در سنين كودكي بود امّا به دليل برخورداري از ويژه گي هاي فوق العادهء اخلاقي و انساني ، همه مسلمانان براي او و برادرش امام حَسَن مقام و جايگاه اصحاب و ياران خاصّ پيامبر ( ص ) را قائل هستند . امّا آنچه كه در جايگاه امام حسين ( ع ) را برتري ويژه و جايگاهي مقدّس به او بخشيده است ، اقدام تاريخي و فداكاري بي نظير او در راه نجات بشريّت مي باشد . پس از وفات پيامبر اسلام ، تفسير هاي انحرافي از اسلام آغاز شد و به موازات و تناسب اين تفسيرها . جريان ها و گروههاي منحرف كه مي كوشيدند مقاصد انحرافي خود را با نام اسلام و پيامبران آن توجيه نمايند شكل گرفت .
ياران وفادار پيامبر اسلام و در رأس آنها خانوادهء ( اهل بيت ) او كوشيدند با ارائهء تفسير هاي درست از اسلام و تبيين آموزه هاي پيامبر . از اصالتِ قرآن و سنّت حفاظت و صيانت نمايند . امّا پس از گذشت نيم قرن از رحلت پيامبر اسلام ، كه تقريباً همهء ياران واصحاب نزديك پيامبر از جهان رخت بر بسته بودند ، به اوج خود رسيد اين جريان انحرافي ، در اين زمان ، با در اختيار داشتن حكومت كه بخش هاي مهمي از جهان را شامل مي شد بطور كامل از قدرت سياسي و اقتصادي و نفوذ اجتماعي برخوردار بود و علاوه بر اين بدليل فقدان ياران پيامبر اسلام و از ميان رفتن اكثريت نسلي كه آن حضرت را دَرك كرده بود ، هيچ مانعي را در برابر خود براي تكميل انحراف و دستيابي كامل به اهداف و مقاصد شوم و غير انساني شان نمي ديدند و از اين رو به يكباره تمام ارزشهاي اخلاقي و انساني را كه پيامبر اسلام ، فلسفهء بعثت خود را ترويج همين ارزشها اعلام كرده بود نديده گرفتند و آشكارا آنها را مَسخ نمودند و ظلم به مردم را به بالاترين حدّ ممكن رساندند .
تفاوت مهّم اين جريان انحرافي با جريانهاي مشابه خود در حلول تاريخ در اين بود كه آنان در صدد بودند تا به تمام اين انحرافات و كژروي ها ، تقدّس بخشيده و ظلم به مردم و تضييع حقوق فردي و اجتماعي انان را به نام « دين » و « خدا » توجيه نمايند .
تنها مانع آنان در اين مسير ، وجود امام حسين بود كه به عنوان تنها بازماندهء از خاندان پيامبر ، مخالفت او حتّي اگر نمي توانست جلوي اصل اين انحرافات و ظلم ها و خشونت ها را بگيرد امّا قطعاً مي توانست مانعِ مشروعيّت بخشي به اين اقدامات و سوء استفاده از نام « دين » براي توجيه عقايد و رفتارهاي غير انساني بشود . از اين رو آنان كه پول و قدرت را در اختيار داشتند با تمام توان كوشيدند تا با تهديد و تطميع ، موافقت امام حسين ( ع ) را جلب نمايند .و اين مسأله آنقدر براي آنان اهميّت داشت كه از تمام امكان خود براي رسيدن به اين هدف بهره گرفتند تا آنجا كه او را در ميان دو راهي قرار دادند كه يا بايد اين اقدامات را تأئيد نمايد و يا بايد تن به كشته شدن بدهد ، امّا در پاسخ امام حسين ( ع ) بي هيچ ترديد ، و آشكارا تنها يك چيز بود :

« من ماجراجو نيستم و هرگز خواهان ايجاد آشوب و درگيري نمي باشم بلكه خواهان اصلاح جامعه هستم و در تحت هيچ شرايطي آنان كه به مردم ظلم مي كنند و ارزشهاي انساني را وارونه  مي سازند تأئيد نخواهم كرد ، حتّا اگر به قيمت از دست دادن جانم تمام شود . »
نتيجهء چنين موضع گيري قاطعي اين بود كه قدرتمندان و حاكمان وقت ، در بازگشت از زيارت خانهء خدا ( مكّه ) ، راه را بر او بستند و بار ديگر خواستهء خود را مطرح كردند و او را به تسليم و بازگشت از موضِع و يا به مرگ دعوت نمودند و حسين ( ع ) شجاعانه و فداكارانه براي نجات انسانها از تاريكيِ ناداني و انحراف ، مرگ را انتخاب نمود و دشمنانِ شيطان صفت نيز در يك روز گرم تابستان ، پس از آنكه چند روز او ، خانواده ، فرزندان كوچك و يارانش را به انگيزهء از پاي در آوردن و تسليم نمودن ، در محاصره قرار دادند و مانع رسيدن آب و آذوقه به آنان شدند ، بلأخره در يك روز گرم تابستان ، همهء آنان را كه شامل هفتادو دو نفر مي شدند به قتل رساندند . در ميان اين هفتادو تن ، علاوه بر امام حسين ( ع ) ، 17 نفر از فرزندان و نزديكترين اعضاي خانوادهء او قرار داشتند . دلخراشترين صحنهء اين حادثه كه مظلوميّت حسين و شقاوت و خويِ غير انسانيِ دشمنانش را در تاريخ براي هميشه به ثبت رساند ، كشتن فرزند شش ماههء امام حسين در آغوش پدر بود .
امام حسين خود و خانواده اش را فدا كرد چرا كه ديد تنها راهي كه مي تواند با آن روشنگري كرد و به انسانها آگاهي بخشيد تا ظلم و زشتي را در زنده گي نپذيرند ، فدا كردنِ جان خود است .
در واقع امام حسين ( ع ) فدا شد تا بشريّت راه درست زندگي كردن و زندگي انساني و شرافتمندانه را گم نكند . امام حسين ( ع ) فدا شد تا انسانها را از تاريكي جهل ، ظلم و زشتي هاي اخلاقي نجات دهد و راه روشنِ زيبائيها و ارزشهاي انساني را به آنها نشان دهد .
كشته شدن حسين و فرزندان و يارانش ، صرفاً يك حادثهء دلخراشِ تاريخي نيست بلكه حسين ، نماد بالاترين شكل فداكاري و ايثار براي سعادت و نجات ديگران است . و حسين نماد  فرهنگ و اخلاقِ والاي انساني است و بزرگداشت ياد او در هر سال ، اداي احترام به فرهنگ و اخلاق انساني و اداي احترام به اوج ايثار و فداكاري است.
از اين جهت ، جايگاه « حسين » در ميان بسياري از مسلمانان ، شبيه جايگاه حضرت مسيح در ميان مسيحيان است .
مسيحيان معتقدند كه عيسي ( ع ) ، قرباني و فدا شد تا انسانها نجات يابند و رستگار شوند . امام حسين ( ع ) نيز دقيقاً با همين انگيزهء والا خود را فدا نمود تا انسانها راه نجات و رستگاري را بيابند . اگر حسين ، در آن مقطع تاريخي ، در برابر كساني كه مي خواستند زشتي ها و ظلم ها و خشونت ورزي هاي خود را فلسفه مند نمايند و آن را تبديل به يك فرهنگ و انديشهء كنند ، سكوت مي كرد ، يقيناً هم در همان دوران و هم در طول تاريخ تا به امروز بسياري از انسانها در تشخيص و شناخت راه نجات و رستگاري و انتخاب درست در زندگي خود دچار اشتباه و انحراف مي شدند . از نظر اسلام نجات و رستگاريِ انسان ، متوقف بر ارادهء معطوف بر آگاهي است و اگر انسانها توانايي  شناخت خوبي ها و زيبائيها را نداشته باشند طبعاً
نمي توانند انتخابهاي خوب و درستي نيز داشته باشند . در واقع اين انسان است كه با آزادي و ارادهء خود در زندگي تصميم مي گيرد و انتخاب مي كند ، امّا شناخت ها و آگاهي هاي انسان در چگونگي انتخاب و بهره گيري از اراده اش مستقيماً تأثير مي گذارد .

بسياري از كساني كه بَد عمل مي كنند و زشتي ها را انتخاب مي نمايند ، بر اين گمان هستند كه انتخاب درست و خوبي داشته اند چرا كه شناخت درستي از زشتي و زيبايي ندارند .
و امام حسين در بالاترين نوع ايثار ، زندگيِ خود و خانواده اش را  در مسير روشنگري و آگاهي بخشي به انسانها فدا كرد تا آنها امكان پيمودن مسير سعادت و رستگاري را بيابند ! و عزاداري هر سالهء حسين و يارانش ، پاسداشت و احترام به اين فداكاري و ايثارِ در اوج است و نيز ميثاق مجدّد با ارزشهاي انساني اي است كه آنحضرت با فدا كردن خود آنها را به انسانها معرفي نمود !

“ السلام و عليك يا ابا عبدالله و علي الارواح الّتي حلّت بفنائك عليك مني سلام الله ابداً ما بقيت و بقي الليل و النهارو لا جعله الله آخر العهد مني لزيارتكم ”

درود و سلام بر تو اي حسين ! و بر تمام جانهاي پاكي كه همراه او فداكاري كردند !
 و من در همارهء زندگي خود ! در هر روز و شب درودي الهي بر تومي فرستم ،[ و اينگونه با ارزشهايي كه تو خود را براي آنها فدا نمودي ، پيمان مي بندم ] و از خدا مي خواهم كه هيچگاه اين پيمان من نگسلد .
سلام بر حسين
سلام بر علي فرزند حسين [ كه پدر را ياري و همراهي كرد ]
سلام بر ساير فرزندان حسين [ كه در كنار پدر فداكاري كردند ]
سلام بر ياران حسين [ كه به پيروي از او براي نجات انسانها ايثار نمودند . ]